ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ GIORGIO MORODER ΣΤΟ RED BULL MUSIC ACADEMY
Το Red Bull Music Academy – edition 2013 - σήκωσε μόλις αυλαία στη Νέα Υόρκη. Για ένα μήνα η ‘πόλη που δεν κοιμάται ποτέ’ θα έχει ακόμη περισσότερους λόγους να μένει ξάγρυπνη. Μερικοί από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες όλων των ειδών της μουσικής, βρίσκονται εκεί, για να μιλήσουν στους σπουδαστές της Ακαδημίας ή να βρεθούν μαζί τους στο στούντιο, για να παίξουν σε live, σε DJ sets και σε ειδικά αφιερώματα.
Από τα θρυλικά ονόματα της disco και της ηλεκτρονικής μουσικής, ο άνθρωπος που έβαλε τα φουτουριστικά στοιχεία στο «I Feel Love» και το «Love to Love You Babe» της Donna Summer ο Giorgio Μoroder επαναπροσδιόρισε το μουσικό τοπίο της δεκαετίας του 70 μέσα από το στούντιό του στο Μόναχο.
Έχει δουλέψει με πολλούς καλλιτέχνες -μεγαλύτερη επιτυχία του η συνεργασία του στο “Together In Electric Dreams” με τον Phil Oakey των Human League -εν ώ στις μουσικές του συμπεριλαμβάνονται soundtrack για ταινίες του Χόλιγουντ, όπως το Εξπρές του Μεσονυχτίου και το Top Gun. Με την ευκαιρία της συμμετοχής του στο Red Bull Music Academy μας απάντησε σε μερικές ερωτήσεις:
Έχει πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι η εμφάνισή σας στην φετινή Red Bull Music Academy είναι και το πρώτo σας DJ gig
«Είναι το πρώτο στην Αμερική. Είχα κάνει κάτι σχετικό για 12 λεπτά, πέρσι , στο σόου του Louis Vuitton. Και κάτι παρόμοιο για τον Έλτον Τζον πέρσι στις Κάννες. Αλλά αυτό θα είναι το πρώτο όπου θα παίζω ένα όργανο και λίγο vocoder»
Ο κόσμος θα δυσκολευτεί να πιστέψει ότι κάποιος που έχει γράψει τόσο μεγάλες χορευτικές επιτυχίες δεν έχει παίξει ποτέ ως τώρα σαν DJ. Είχατε πει παλιότερα ότι δεν πηγαίνατε πολύ ούτε σε κλαμπ στη δεκαετία του 70.
«Αλήθεια είναι. Είχα κάποιες προτάσεις πριν από μερικά χρόνια, αλλά δεν τις είχα πάρει πολύ στα σοβαρά. Τώρα όλο αυτό έχει αναπτυχθεί πολύ. Τότε, είχε γίνει σχεδόν κατά τύχη. Γνώριζα τον head designer του Louis Vuitton που μου ζήτησε να παίξω σαν DJ. Και το εκανα και μου άρεσε. Και είπα ‘ω, ναι , σοβαρεύει το πράγμα’. Αυτή τη φορά όμως θα προσπαθήσω να συνδυάσω το DJing με την παραγωγή. Θα μου άρεσε να έχω στο πρόγραμμα ένα DJ gig το μήνα και τον υπόλοιπο χρόνο να τον αφιερώνω στο στούντιο».
Γιατί δεν πηγαίνατε στα κλαμπ τόσο πολύ στα 70ς;
«Πήγαινα σε κάποια κλαμπ, αλλά δεν είμαι πολύ νυχτερινός τύπος. Δούλευα ως τις 10, 11, 12 το βράδυ και κουραζόμουν. Ακούς όλη μέρα τον ίδιο-, εντάξει όχι ακριβώς τον ίδιο- ρυθμό… ήμουν ευτυχής να γυρίζω σπίτι και να ξεκουράζομαι. Αλλά μερικές φορές, ειδικά στο Μόναχο, όταν είχα κάποιο καινούργιο τραγούδι, το πήγαινα σε ένα φίλο μου που ήταν DJ σε μια ντισκοτέκ για να δω τις αντιδράσεις του κόσμου».
Τελευταία χρησιμοποιείτε το Sound Cloud για να ανεβάσετε μουσική σας. Θέλετε να μας πείτε γι ‘αυτό;
Για να είμαι ειλικρινής δεν είμαι εγώ αυτός που το κάνει (γελάει). Κάποιος άλλος με το όνομά μου, δεν ξέρω πώς , το κάνει. Καμμιά δισκογραφική εταιρία δεν διαμαρτυρήθηκε ωστόσο. Και εγώ δεν έχω πολλά από τα masters, έτσι… χαίρομαι που είναι εκεί. Αυτά τα παλιά τραγούδια δεν βγάζουν χρήματα πια (ή έστω φέρνουν πολύ λίγα). Έτσι είναι ωραίο που ο κόσμος μπορεί να τα ακούσει. Εχουν βρει πράγματα που δεν είχα πετύχει τα τελευταία 25 με 30 χρόνια».
Διαβάσαμε κάπου ότι κάποιες από τις παλιές σας δουλειές πρόκειται να επανεκδοθούν
«Ναι, από ένα βρετανικό label. Δεν ξέρω πολλά γι αυτό αλλά θα επανεκδόσουν κάποια από τα παλιά. Είμαι περίεργος να ακούσω ποιά. Ελπίζω να διαλέξουν τα καλύτερα».
Από εκείνα τα παλιά, πριν από τις μεγάλες επιτυχίες σας- τι ακούτε ακόμη με ενδιαφέρον εσείς ;
«Είχα ένα ωραίο bubblegum song που ακόμη μου αρέσει το Looky, Looky. Το άκουσα πριν από λίγες μέρες και σκέφτηκα ότι δεν ήταν άσχημο. Εγινε επιτυχία στην Γαλλία, την Ισπανία, την Ιταλία. Και μετά ήταν το Son Of My Father , όπου για πρώτη φορά χρησιμοποίησα συνθεσάιζερ. Διασκευάστηκε από ένα γκρουπ που λεγόταν Chicory Tip, αλλά η δική μου εκδοχή έφτασε στο Top 40 στην Αμερική».
Τα συνθεσάιζερ είχαν τα προβληματάκια τους εκείνη την εποχή. Είχατε αντιμετωπίσει εσείς τέτοια;
«Το Moog που δούλευα ήταν συνεχώς out-of –tune. Συνεχώς προβλήματα. Προφανώς είχε ωραίο ήχο. Αλλά όλα τώρα είναι πολύ πιο εύκολα. Είναι πάντα in tune και μπορείς να παίξεις περισσότερο από ένα λεπτό πριν χρειαστεί να το ξαναρυθμίσεις».
Μια από τις ιστορίες που κυκλοφορούν για το Love To Love You Baby της Donna Summer ήταν ότι το αφεντικό της εταιρίας, ο Neil Bogart σας τηλεφώνησε , αφου του είχαστε στείλει την τρίλεπτη βερσιόν , και σας ζήτησε μια πολύ , πολύ πιο μεγάλη εκδοχή. Για ποιο λόγο;
Υπάρχουν πολλές ιστορίες γύρω από αυτό. Και δεν ξέρω ποια είναι η πραγματική. Μου τηλεφώνησε στις 3 τα ξημερώματα και μου ζήτησε να μεγαλώσω το κομμάτι. Είπε ότι ειχε ένα πάρτι στο σπίτι του και έπαιξε την απλή βερσιόν και ο κόσμος ήθελε να το ακούσει ξανά και ξανά. Του φάνηκε πολύ καλή ιδέα –και έτσι το έκανα. Αυτό ήταν και το σημείο –κλειδί που το τραγουδι έγινε επιτυχία, πιστεύω. Έκανα το ίδιο πράγμα για το From Here to Eternity , είναι ενδιαφέρον να έχεις ένα τραγούδι για 17, 18, 19 λεπτά που κινείται μέσα από διαφορετικά στιλ, αλλά παραμένει πάντα το ίδιο τραγούδι».
Εμφανίζεστε στο καινούργιο άλμπουμ των Daft Punk , πείτε μας γι αυτό.
«Ήταν καταπληκτικά. Δεν δούλεψα με την έννοια του να βρίσκομαι στο στούντιο. Μου ζήτησαν απλά να τους μιλήσω για τη ζωή μου. Έτσι λοιπόν καθίσαμε μαζί τρεις ώρες σε ένα στούντιο το Παρίσι. Μου παρουσίασαν το κόνσεπτ του άλμπουμ , αλλά δεν είπαμε τιποτε στ’ αλήθεια για το τραγούδι. Απλά το άκουσα πρώτη φορά μόλις πριν από λίγες μέρες και εντυπωσιάστηκα με το πόσο καλά ενσωμάτωσαν τη φωνή μου στην μουσική τους. Είναι πολύ επαγγελματίες, τους ενδιαφέρει η λεπτομέρεια».
Είπατε για το πόσο πολύ εντυπωσιαστήκατε για αυτό ακριβώς, το ενδιαφέρον τους στη λεπτομέρεια.
Πολύ. Για παράδειγμα ο τρόπος που χρησιμοποιούν το vocoder . Είναι από τα βασικά όργανά τους και -από ό,τι μου είπαν- τους παίρνει μέρες και μέρες ώσπου να βουν τον ήχο που θέλουν και να καταλήξουν στο σωστό μικρόφωνο. Αν ακούσεις προσεκτικά ,υπάρχουν τόσα πολλά μικρά πράγματα. Υπάρχουν πράγατα που πρόσεξα την τρίτη φορά και δεν είχα καν ακούσει την πρώτη. Είναι τελειομανείς.
Εσείς θα περιγράφατε τον εαυτό σας σαν τελειομανή;
«Όχι . Δεν με νοιάζει αν υπάρχουν λάθη …όχι μεγάλα…, αλλά στο Take My Breath Away για παράδειγμα, ο ήχος του μπάσου είχε σωθεί σε κομπιούτερ, αλλά τον έχασα. Δεν μπορούσα να τον ξαναβρώ. Ετσι, βασικά , εκείνο το τραγούδι ήταν κάτι που εγώ έπαιξα. Και δεν είμαι και πολύ καλός στο μπάσο (γελάει). Αυτό το τραγούδι έχει πολλά μικρά πραγματάκια που δεν έχουν γίνει σωστά. Αλλά φαίνεται πως είναι μια χαρά. Επίσης στο “Love to Love You baby”, αν ακούσεις το πρώτο μέρος του, το μπάσο το νοιώθεις καλά. Αλλά αν το ακούσεις στο σόλο, είναι χάλια. Δυο εβδομάδες αργότερα είχαμε κάνει την long version και στο μεταξύ ο μπασίστας είχε μάθει το κομμάτι καλύτερα. Και το μπάσο στο δεύτερο μέρος είναι πολύ καλύτερο. Αλλά όταν το ακους με τα άλλα όργανα, δεν το προσέχεις. Είναι σχετικά καλό».
Μελετώντας λίγο την καριέρας σας, υπάρχε , λέτε, κάποιος που θα θέλατε να είχατε δουλέψει μαζί;
«Θυμάμαι ότι ο Sylvester Stallone , όταν έκανε το τρίτο Rambo, ήθελε οπωσδήποτε ένα τραγούδι με τον Bob Dylan. Ήθελα κι εγώ να δουλέψω μαζί του επίσης, είναι θρύλος. Έτσι έγραψα το τραγούδι και άρεσε στον Sylvester. To παρουσίασα στον Bob και το άκουγε. Νομίζω ότι το άκουσε επτά ή οκτώ φορές, αλλά τελικά είπε όχι. Δεν ξέρω γιατί – ίσως δεν ήταν η σωστή ταινία ή το σωστό τραγούδι – και σίγουρα εκείνος ήταν από τους καλλιτέχνες που ήθελα να συνεργαστώ. Ποτέ δεν το χρησιμοποιήσαμε πουθενά αλλού. Είχε γραφτεί για τη συγκεκριμένη σκηνή της ταινίας. Είναι από αυτούς τους καλλιτέχνες που λες, …αν δεν του αρέσει, είναι προφανώς κακό τραγούδι.
ΠΗΓΗ: https://www.redbull.com.gr